SINGAPORE: German Chancellor Angela Merkel on Thursday urged ASEAN to openly discuss Myanmar’s political and human rights problems before the country takes its turn as chair of the regional bloc. “Looking at the discussion about Myanmar and its interest in taking over the presidency of ASEAN, I am a little bit concerned,” she told a forum in Singapore, a founding member of the Association of Southeast Asian Nations (ASEAN). Merkel told an audience of government officials, foreign diplomats and academics that “the present leadership of Myanmar has not really proved that they are serious about embarking on the road of democracy…”

The administration of this web log strongly encourages readers to click upon the relevant hyperlinks above to learn more on this topic.

The Union of Myanmar has been in the news a great deal recently as that country recently held elections ushering in something of a new era in Myanmar’s politics although there are some who argue that there has been little real change resulting from the aforementioned elections. That stated, it is this blogger’s personal opinion that any progress under the circumstances would be a good thing. Frequent readers of this blog may note that Myanmar was recently rumored to be pondering the opening of a stock exchange although that has yet to see fruition.

Meanwhile, the United States and China appear poised for cooperation in matters pertaining to ASEAN as a recent article on the Voice of America website pointed out. To quote directly from the aforementioned article:

A top State Department official says that as the United States works to deepen its engagement in Southeast Asia, working closely together with China is a key part of that effort. U.S. Assistant Secretary of State Kurt Campbell says that one of the the most important things that the United States is seeking to do this year, both at the ASEAN regional forum and the East Asia Summit, is show the United States deep commitment to working with China…As the United States works to find common ground with China, the world’s second largest economy and a rising Asia-Pacific military power, Campbell says Washington will be seeking to highlight areas of common pursuit with Beijing and find specific projects the two countries can work with each other in the region…

This blogger encourages readers to click on the hyperlinks noted above to find out more.

It is good to see that American officials are making an effort to become more engaged in the ASEAN region especially with the cooperation of the Chinese since combined efforts could yield significant benefits in the form of better diplomatic and trade relations for all concerned. In a previous posting it was noted that Chinese officials plan to incorporate a high speed rail link into the current rail system employed in the Kingdom of Thailand so that there would be a contiguous rail link between Thailand, Laos, and Greater China. In addition, it was also announced that Bangkok will likely soon see a Chinese Trade Complex which is to be designed to provide a platform for the trade of goods in Thailand. How all of these developments will ultimately play out remains to be seen, but one thing is clear: there is room for optimism in a current analysis of ASEAN developments.

For related information please see: US-Thai Treaty of Amity.

The United States is among a handful of countries that have imposed targeted economic sanctions on those most responsible for denying democracy and disregarding human rights in Burma. As the time approaches for the parliaments to convene, some of Burma’s neighbors have called on the West to lift sanctions. They say U.S. policy hampers important areas of trade, prevents investment and technology from helping to develop Burma’s hard-pressed ethnic regions, and hurts the Burmese people.

The United States is deeply concerned about the plight of ordinary citizens of Burma. But it is the regime that is responsible for the country’s dire economic situation. The record is clear on how the military regime has mismanaged the economy, institutionalized corruption and plundered valuable national resources for private gain.

Our two nations have been in talks about improving relations since 2009 and we will continue to engage the government on our mutual concerns. Until the government undertakes fundamental change in Burma, including releasing the more than 2,100 political prisoners and beginning a meaningful and time-bound dialogue with the democratic opposition and ethnic minorities, U.S. sanctions will remain in place.

The issue of Human Rights in Burma is not intended to be the topic of this posting as this blogger sincerely does not feel qualified to address such issues. Exploitation, murder, and human rights abuses in Burma (Myanmar) are all issues which should concern anyone living in modern times, but there is a rather strong argument in favor of lifting sanctions such as these as there are those who would argue that these sanctions fail in their objective and may actually worsen the plight of the common people who are sometimes more adversely impacted by such measures than are those at whom the sanctions were originally aimed. In a piece written on this issue by Leon T. Hadar entitled U.S. Sanctions Against Burma: A Failure on All Fronts these issues were more eloquently elaborated:

The U.S. policy of imposing unilateral trade and investment sanctions against Burma has proven to be a failure on all fronts. By forcing U.S. firms to disengage from Burma, that policy has harmed American economic interests and done nothing to improve the living conditions or human rights of the people of Burma.

Sanctions have denied Burmese citizens the benefits of increased investment by American multinational companies–investment that brings technoloygy, better working conditions, and Western ideas.[sic]

State and local sanctions against Burma have compounded the problem caused by federal sanctions and raised troubling constitutional questions.

Unilateral sanctions have alienated our allies in the region and strengthened the hand of China but achieved none of the stated foreign policy aims. If Washington had allowed the Association of Southeast Asian Nations to take the lead in setting policy toward Burma, the United States could have enjoyed a “win-win” situation–better relations with our allies and more influence over the regime in Rangoon.

As an alternative to the failed policy of sanctions, the United States should allow U.S. companies to freely trade with and investment in Burma. A pro-business approach to engagement would more effectively promote political, civil, and economic freedom around the world. Congress should enact legislation requiring a full accounting of the cost of sanctions and explicit justification on national security grounds before they can be imposed.

It has always been this blogger’s personal opinion that the Burmese sanctions were neither well promulgated nor well executed as the imposition of sanctions has resulted in a situation in which the people at the lowest echelons of Burmese society are not able to enjoy the technological and monetary benefits that come with increased investment and the increased economic activity springing therefrom. The policy reasons underlying the sanctions against Burma would seem to originate in a belief that such sanctions will result in better conditions for the dispossessed currently living in Burma. Although this is pure speculation, it would seem that there is at least some room for reasonable people to disagree about the effects of the Burmese sanctions. Hopefully increased dialogue on this issue will result in new strategies which can be implemented to the benefit of the Burmese people and those seeking investment opportunities in Southeast Asia.

For related information please see: US Visa Myanmar.

เมื่อเร็วๆนี้ผู้เขียนเห็นว่า มีสิ่งที่น่าสนใจอย่างหนึ่งคือ คอมเพล็กซ์การค้าแห่งใหม่ถูกจัดตั้งขึ้นในกรุงเทพฯเพื่อเอื้อต่อการค้าของจีนในประเทศไทยและภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ อ้างโดยตรงจากเว็บไซต์ของวอยซ์ออฟอเมริกา (Voice of America News)

สื่อของจีนกล่าวว่า การทำงานจะเริ่มต้นในเดือนนี้ในคอมเพล็กซ์ที่กรุงเทพฯซึ่งผู้ผลิตของจีนสามารถที่จะส่งออกสินค้าได้

หนังสือพิมพ์ประจำวันของจีนกล่าวเมื่วันพฤหัสบดีว่า คอมเล็กซ์ซิตี้จีนนี้มีมูลค่า 1.5 พันล้านบาทและมีพื้นที่เกือบจะ สามในสี่ตารางกิโลเมตร ผู้ผลิตจีนสามารถที่จะนำเข้าสินค้ายังประเทศไทย ได้รับผลประโยชน์จากการตกลงการค้าใหม่นี้ และส่งสินค้าไปยังสหรัฐอเมริกาและยุโรปปภายใต้สิทธิประโยชน์ทางโควต้าและภาษี

เป็นเรื่องที่นน่าสนใจว่า จีนนั้นกลายเป็นประเทศที่มีเศรษฐกิจจใหญ่ที่สุดเป็นอันดับสองของโลกในปี 2010 แผนงานนี้มีแนวโน้มที่จะส่งผลที่จะเพิ่มความสัมพันธ์ทางด้านเศรษฐกิจระหว่างจีนและประเทศไทยมากขึ้น วอยซ์ออฟอเมริกาเขียนในเว็บไซต์ดังนี้

จีนกำลังใช้แผนงานการค้าและการพาณิชย์ในการพัฒนาการทูตและยุทธศาสตร์ต่างๆในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์ อลงกรณ์ พลบุตร ถูกอ้างในหนังสือพิมพ์ประจำวันของจีนว่า คอมเพล็กซ์ซิตี้จีนนั้นสร้างความสัมพันธ์ทางเศรษฐกิจที่ดีในลักษณะพันธมิตรทางธุรกิจไทยและจีน

สัญญาการค้าเสรีของจีนกับประเทศสมาชิกในประชาคมเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ได้ข้อสรุปแล้วเมื่อปีที่ผ่านมา

นอกจากเรื่องทางการทูตและยุทธศาสตร์แล้ว แผนงานนี้จะช่วยส่งผลต่อสิทธิประโยชน์ทางเศรษฐกิจมากมายแก่ประเทศในกลุ่มอาเซียน (ประชาคมเอเชียตะวันออกเฉียงใต้)โดยเฉพาะอย่างยิ่งประเทศไทย แผนงานด้านการการพาณิชย์ที่ได้นำเสนอไปนั้นมีแนวโน้มที่จะช่วยสร้างโอกาสในการทำงานให้แก่คนไทยในแถบกรุงเทพฯ สร้างโอกาสทางธุรกิจแก่นักลงทุนไทย สร้างโอกาสทางการค้าแก่คนไทย จีน และนักลงทุนชาวต่างชาติและเป็นการเพิ่มการหมุนเวียนสินค้า เงินทุน แรงงานและทรัพยากรแก่ประเทศไทยและภูมิภาคอาเซียน

ในแต่ละปี บริษัทต่างชาติและผู้ที่สนใจเลือกที่จะลงทุนทำธุรกิจในประเทศไทย ในบางกรณี นักลงทุนที่รวมกลุ่มกับบริษัทไทยนั้นเพื่อที่จะจำกัดความรับผิดในการทำธุรกิจ ในบางครั้งหลายๆคนเลือกที่จะทำธุรกิจแบบกิจการเจ้าของคนเดียว ห้างหุ้นส่วนนั้นช่วยเพิ่มระดับของการจำกัดความรับผิดร่วมกันตามจำนวนสมาชิกของห้างหุ้นส่วนจำกัดในประเทศไทย ความเสี่ยงที่มากขึ้นทางธุรกิจในประเทศไทยบางครั้งเลือกที่จะจดทะเบียนเป็นบริษัทมหาชน ในบางกรณีผู้ที่ต้องการจะลงทุน หรือทำธุรกิจในประเทศไทยควรที่จะติดต่อสำนักงานกฎหมายเพื่อที่จะขอคำแนะนำและปรึกษาเกี่ยวกับหลักเกณฑ์ในกฎหมายไทยที่จะเป็นประโยชน์ต่อธุรกิจให้เป็นที่ปรากฏในตลาดประเทศไทย ชาวต่างชาติที่ทำงานในประเทศไทยนั้นต้องคำนึงถึงว่า ประเทศไทยต้องมีใบอนุญาตการทำงานจึงจะถูกต้องตามกฎหมายไทย

ประเด็นที่เกี่ยวข้องกับข้อสงสัยเรื่องทรัพย์สินของไทยหรืออสังหาริมทรัพย์ของไทยภายในบริบทของธุรกรรมทางธุรกิจหลายเขตอำนาจศาลนั้นเป็นเรื่องที่ซับซ้อนและมีหลากหลายแง่มุม ด้วยเหตุผลนี้เอง ชาวต่างชาติหรือบริษัทต่างชาติที่ดำเนินธุรกิจในประเทศไทยควรที่จะใช้บริการของบริษัทที่จะให้ความช่วยเหลือในด้านทรัพย์สินในประเทศไทยในการตัดสินใจรื่องที่เพิกถอนไม่ได้ในประเด็นของอสังหาริมทรัพย์และทรัพย์สินในประเทศไทย

To view this post in English please see: Thai Company.